Engel IB144 Manuale Utente Scaricare il pdf (Pagina 166)

118

hem de ziel zijn van het Engelsch gezantschap, waarbij hij vervolgens secretaris

was. Zes en twintig jaar oud werd hij op last van Koning Jacobus en op aanbeveling

van Van Aerssen ridder geslagen, toen hij voor de tweede maal in Engeland

gezantschapssecretaris was.

Niet alleen met de aanzienlijkste edelen van het Engelsche hof, maar ook met

‘quis quis in arte sua solers excelluit’, met ieder, die in kunst of wetenschap uitmuntte,

maakte hij in Engeland kennis, en konden zij hem als Nederlandsch poëet ook niet

waardeeren, door zijne Latijnsche, Fransche en Italiaansche gedichten kon hij hun

ten minste bewijzen, dat hij in dien uitgelezen kring niet misplaatst was. In zijn eigen

vaderland vond hij bewonderende aanmoediging en vriendschap bij de toenmalige

toongevers der poëzie: te Leiden bij Heinsius, te Dordrecht bij Cats, te Amsterdam

bij Hooft. Een weinig ijdelheid mag men den zevenentwintigjarigen jongen man, die

zooveel onderscheiding grootendeels aan eigen verdiensten kon dank weten, wel

ten goede houden; terwijl de gemeenzame omgang met mannen, die tien tot vijftien

jaar ouder waren dan hij, hem allicht moest verleiden, bij voorkeur eenen toon aan

te slaan en onderwerpen te behandelen, waarvoor hij eigenlijk te jong was.

Aan Huygens' oorspronkelijkheid wil ik daarmee niet te kort doen. Wie niet

kinderachtig jacht maakt op oorspronkelijkheid, gevoelt onwillekeurig den invloed

van zijne omgeving. De neiging tot leeren en vermanen, de liefhebberij om gebruik

te maken van de opgegaarde kennis, de zwakheid om aan zijn dichtpaard de teugels

te vieren, ook al ‘ontliep het de toomen’, kon hij met het voorbeeld van Cats

verdedigen. Mythologische sieraden en toespelingen, willekeurig omgesmede en

samengekoppelde woorden, Latinismen en Gallicismen kon hij bij Heinsius in menigte

vinden; en in gedrongenheid van zinsbouw, woord- en vernuftsspelingen was Hooft

zijn leermeester. Overigens kon ook de buitenlandsche modepoëzie zijns tijds wel

niet nalaten, invloed op hem te oefenen. De Ronsardismen van de jongere

vertegenwoordigers der reeds ten val neigende Fransche dichtschool, en de

Marinismen der Italiaansche poëzie, die in Engeland (zelfs bij Shakespeare) zoo

welig tierden, moesten hem nog meer dan Hooft aantrekken, omdat hij meer van

sterk gekruide, dan van fijne spijzen hield, en den kieschen smaak van Hooft miste,

die tegen te groote vernuftsoverdrijving beveiligde.

Van John Donne behoefde Huygens zijnen dichttrant niet te leeren, ik geef het

den Heer Eijmael gaaf toe. Vóór hij Donne kende had hij reeds diens trant van hunne

gemeenschappelijke voorgangers afgezien; maar wèl moest zijne bewondering van

Donne hem stijven in zijne karakteristieke hebbelijkheden, zijn spelen met verwante

klanken en schakeeringen van woordbeteekenissen, half uitgewerkte vergelijkingen

en vernuftig ingekleede of half verscholen geestigheden. Aan Donne's voorbeeld

in 't bijzonder ontleende hij misschien de vrijmoedigheid om zich platter en onkiescher

uit te drukken, dan Hooft of zelfs Cats durfden te doen. In ‘een goed predikant’ schrijf

ik vs. 31, in

Taal en Letteren. Jaargang 2

1 2 ... 161 162 163 164 165 166 167 168 169 170 171 ... 439 440

Nessun commento

Engel IB144 Manuale Utente Pagina 166